Naar inhoud

22-11-2013NIC R4: Verslag ploeg 1

De eerste ploeg had na zijn voorbije 2 overwinningen bloed geroken en we gingen volop in de aanval. Voor deze oorlog trokken onze dappere troepen naar wie anders dan de Duitsers... In het verre koude Eynatten zou de confrontatie plaatsvinden. Het bataljon van de vijand ging schuil onder de naam KSK47. Onze Belgische blauwhelmen werden vergezeld van alliantietroepen uit Chili (verzetsleider Carlos Oliva Olave), Nederland (Maurice Peek, commandant van de Koninklijke Landmacht) en deze keer ook uit Zweden (groot-generaal Ralf Akesson vertoefde toevallig in de Nederlanden vermits hij nog niet lang geleden een slag bij Leuven had bijgewoond). Bovendien was er nog een andere infanterie-eenheid met vier andere soldaten vanuit Belgie meegekomen om te strijden (Leuven 4).

Ons eerste bord Ralf had zwart tegen een 2380. Zijn strijd begon remise-achtig en de tegenstander bood al snel aan om de stukken terug in de doos te doen. Ralf weigerde maar kon de meest accurate voortzetting niet vinden door tijdsgebrek: een ruil-combinatie gaf een compleet gelijk pionneneindspel op het bord vlak na de tijdscontrole. Een vredevol einde was het resultaat.

Maurice op bord 2 met wit moest tegen een beloftevolle jeugdsoldaat (slechts 15 jaar!). Hij kreeg een zijvariant van het Catalaans op het bord dat zijn tegenstander niet zo goed kende gezien zijn tijdsverbruik. Maurice speelde agressief en offerde een pionnetje voor stevig wat compensatie. Maar achter het bord vond zwart toch een goede voortzetting waarna wit accuraat moet blijven spelen om genoeg compensatie te houden. Dat deed Maurice dus niet, maar hij kon toch nog afwikkelen naar een eindspel waarvan hij dacht dat het wel remise zou zijn. De tegenstander negeert echter zijn ‘misplaatst’ remise aanbod en speelt het vervolgens erg nauwkeurig, zodat in de opkomende tijdnood Maurice het niet meer bij elkaar kreeg gehouden. Daarna maakte zwart het technisch allemaal mooi af.

Benjamin op bord 3 met zwart speelde tegen Valeer Maes. Zijn tegenstander sprak hem aan met “de zoon van de vader”. De match begon met een opening waar Benjamin zich niet in thuis voelde. De stelling was redelijk ingewikkeld mede door een paar rare zetten van beide spelers. Gedurende de tijdnood had Benjamin veel minder tijd dan zijn tegenstander (2 minuten voor 5 zetten) in een stelling waar hij iets minder stond. Toch besloot de tegenstander om voor herhaling van zetten te gaan. Waarschijnlijk was hij een beetje bang van “de zoon van de vader”.

Roel op bord 4 met wit komt beter uit de opening. Hij mist een sterke zet die hem duidelijk voordeel zou opleveren. Desalniettemin speelt hij heel sterk om zijn betere stelling om te zetten naar een pluspion. Daarna loopt het wat fout: Roel wikkelt iets te gretig af naar een eindspel en de concentratie in het 6e uur is wat weggeëbd. Hierdoor komt een complex eindspel op bord waar Roel in principe nog gewonnen staat maar de winst niet evident is. Een blunder of twee later is de stelling remise.

Eddy op bord 5 met zwart kwam onder zware druk uit de openingsfase. Het zag er positioneel vreselijk uit, maar zoals gewoonlijk lukte het Eddy om niet alleen stand te houden, maar ook om de invallers nog de terugweg af te snijden. In tijdnood faalde zijn tegenstander, zodat Eddy met paard-loper tegen toren voor kwam. In de afwikkeling die volgde ging alle andere zware artillerie eraf. Eddy dacht dat dit won, maar dat leek niet waar te zijn. Zijn tegenstrever verdedigde zich zeer goed, met een wapenstilstand tot gevolg.

Ikzelf op bord 6 met wit krijg een caro-kann op het bord (zoals verwacht) en kies een zijvariant om mijn tegenstander wat uit boek te krijgen. Ik hou de stelling lekker complex zodat hij bovendien meer tijd verbruikt dan mij. Even later stelt mijn tegenstander een impasse voor. Dit kan ik onmogelijk aannemen met zo’n stelling en zo’n tijdsvoordeel. Ik probeer dan een licht voordeel uit de stelling te melken, maar mijn tegenstander blijft zich goed verdedigen. Hij stelt een tweede keer remise voor. Iedereen zat op dat moment nog te strijden, behalve Patje. Ik besluit om door te vechten, een remise heb ik altijd op zak. Ondertussen is onze tijd echter serieus gezakt en komen we allebei in een Zeitnot. Ik heb nog steeds meer tijd dan mijn tegenstander, maar ik moet wel serieus doorspelen. Met nog zo’n 1 minuut op de klok voor 10 zetten begint de chaos voor ons allebei. In deze chaos win ik ergens een pion maar mijn tegenstander komt ondertussen mijn stelling binnendringen en mijn koning voelt zich nu ineens wel heel ongemakkelijk. Mijn 40ste zet moet ik maken met nog 4 seconden op de klok en. . . ik zet een stuk in. Nadat de rook op het slagveld is opgetrokken kijk ik ontredderd naar de stelling. Ik verlies inderdaad een stuk, niets meer aan te doen. Het is te laat om remise voor te stellen. Uit pure ergernis blijf ik nog een goeie 12 zetten verder spelen alvorens een zelfmoordpil te slikken.

Carlos op bord 7 met zwart heeft de enige Duitse scalpel meegenomen. Hij kreeg een c3 siciliaan op het bord en kwam met een voordeel uit de opening. Dit voordeel, samen met een fout van de tegenstander, resulteerde even later in een kwal voorsprong. Daarna vergat Carlos het een beetje af te maken (hij miste enkele mooie winstzetten) en bovendien begon zijn tijd meer en meer te slinken. Uiteindelijk hield hij het hoofd koel en maakte hij de klus knap af, na zo’n 80 zetten spelen en slechts 2 minuten over.

Patje op bord 8 met wit kreeg koningsindisch tegen. Zijn tegenstander speelde het niet helemaal correct en Patje kwam snel heel goed te staan. De tegenstander probeerde zich los te maken met een pionoffer, maar bleef die pion eigenlijk gewoon achter staan. Op zet 27 blundert Patje echter, waardoor hij nog blij mag zijn dat zijn remisevoorstel wordt aanvaard.

In totaal delven we (opnieuw!) het onderspit met het kleinst mogelijke verschil: 17-15. De Duitsers hebben aan het langste eind getrokken deze keer, misschien moeten we dat stukje grondgebied dan toch maar gewoon teruggeven :-)
Achteraf zijn we dan naar Mexico getrokken om iets te eten (‘El Sombrero’). De sfeer aan tafel deed vermoeden alsof we de slag bij Eynatten gewonnen hadden, wat het allemaal weer wat draaglijker maakte. Ralf kondigde aan dat hij terug naar het Zweedse grondgebied vertrok omdat ze hem daar nodig hebben voor een nieuwe veldslag, maar zijn pad zal in de volgende lente waarschijnlijk weer terug naar Belgie leiden, alwaar hij opnieuw onze rangen zal vervoegen in een nieuw, bloederig treffen. . . (wordt vervolgd)

Verslag: Jonas

Reacties (6)

arnaud - 26 november 11.32u.

Het zag er een veelbelovende carrière uit, maar ja, als je 'scalpel' en 'scalp' verwisseld hebt, dan is het ook meteen gedaan met de toekomstdromen hé. Zo gaat dat. Een grijze toekomst als ingenieur met nog bijna 40jaar cijferwerk is het enige dat nog overblijft :-)

Michiel - 25 november 20.22u.

'de enige Duitse scalpel' :) scalp ?

Koen D - 25 november 17.42u.

Ik zie voor Jonas een toekomst als schaakjournalist weggelegd.

arnaud - 23 november 13.12u.

hoe harder ze verliezen, hoe mooier hun verslag! We weten bij dezen dan ook waar hun energie vooral naartoe gaat.

Steven F. - 22 november 17.23u.

Spannend, het lijkt zelfs alsof jullie nog voor iets anders spelen dan voor een plaats in de grijze middenmoot ;-)

Roel - 22 november 16.11u.

"... meer tijd verbruikt dan mij."

Bah!

Reageren