Naar inhoud

27-01-2014NIC R8: Verslag ploeg 2

Leuven 2, beter gekend onder de naam "de Promotieploeg", zakte afgelopen zondag af naar Lessines, om aldaar het gevecht aan te gaan met niet minder dan de tweede in de voorlopige stand. Over Lessines kan ik kort zijn. Hun ploeg is op papier niet bijster sterk, maar wel homogeen en gemotiveerd, waardoor ze in totaal nog maar twee keer gelijk spel hebben moeten dulden. De promotieploeg heeft één gelijkspel gemaakt, waardoor Lessines dus als een ambetante keffer achter ons aanloopt, happend naar onze hielen. Onze doelstelling was dan ook duidelijk om met een matchoverwinning die ambetante keffer met een welgemikte paardentrap "kaïetend" de struiken in te meppen. Het eindresultaat van de match is dat we er niet zonder broekscheuren uit gekomen zijn. Na een twee-twee gelijke match blijven ze op eenzelfde afstand van een matchpunt achter ons nahollen. Het voordeel is dat ze in ieder geval hun achterstand niet meer op onze kosten kunnen inhalen en dus, ja, we daarmee toch weer iets dichter bij de promotie zijn geraakt.

Zoals het een promotieploeg beaamt, hebben we ons uiteraard voorbereid. Met pak en zak trok ik reeds zaterdagmiddag richting Bever (op een kleine 10km van de speelzaal van de tegenstanders) waar ik door Thomas en zijn vriendin uiterst gastvrij ben ontvangen in een sprookjesachtig lemen huisje waar je geen 5 stappen kunt zetten zonder nagestaard te worden door de 6 ogen van respectievelijk de Border Collie en de twee jonge katjes, zwartje en tijger. Na een lange wandeling met de hond en ’s avonds afsluiten met een steak champignonnensaus uit de kunstige handen van Thomas getoverd, beschouwde ik mezelf in feite volkomen voorbereid. De batterijtjes waren immers weer helemaal geladen, al was dat misschien deels ten koste van de huisdieren die ik allemaal lichtjes psychotisch heb achtergelaten. Zo lag ik in de zetel een middagdutje te doen met de hond en één van de katten waarop ik speels even meezong op een nummer van Andrea Bocelli – Con te Partiro, dat op de achtergrond afspeelde. De hond leek weinig geraakt door mijn muzikale uitvoering en sliep tam verder. De kat daarentegen trok vanuit een diepe slaap zijn kop op en bekeek me vragend vanuit zijn nog half slaperige ogen toe (met een expressie die iets had van "toe, moet dat nu echt?"). Geamuseerd door het experiment voegde ik er nog een schepje aan toe natuurlijk, waarna de kat me meer en meer met open, paniekerige ogen bekeek om dan vervolgens hals over kop met de staart tussen de benen een vluchtweg te zoeken! Ik voelde me lichtjes beledigd natuurlijk, maar soit, vrij snel realiseerde ik me dat ik me moeilijk door de kat beledigd kon voelen. Het diertje heeft me de komende twee uren in ieder geval met een grote bocht vermeden.

Alleszins vreesde ik dat ik mijn ploegkapitein Steff niet zou tevreden stellen met bovenstaande wandel-, eet-, slaap- en zangvoorbereiding en zodoende heb ik op zondagochtend met Thomas nog wat op 365chess.com getokkeld achter een variantje tegen de Blackmar-Diemer van mijn tegenstander. Een flinke afwijking op zet 5, gevolgd door een 00.02 evaluatie van de computer op zet 7 en ik beschouwde me 5 minuten later voorbereid: een variantje dat uitblonk van de platitude, maar wel geschikt om met weinig risico de partij verder te spelen en remise te maken indien nodig en uit te melken indien nog meer nodig. Thomas verfriste een aantal varianten van het Engels maar gaf vervolgens snel toe aan een oud opgelopen blitzverslaving. Een Crumble met appel en ijs verder, trokken we richting de speelzaal van Lessines. Uiteraard 10 minuten te laat bij aankomst – ik denk dat Thomas iets te Zen was om bezorgd te geraken over het uur. Na onze ploegmaten te hebben gerustgesteld door onze aankomst, kon de grote match beginnen!   
Ikzelf kreeg de eerste 7 zetten van mijn voorbereiding volledig op het bord en kon dus verder gaan op een gelijke stelling waar nog alles mogelijk was.

Bij Steff gebeurde er aanvankelijk niet zoveel omdat beide spelers er een psychologische openingsspelletje van aan het maken waren, zo net twee plezanterikken die blad steen schaar spelen, zodat ze na een uurtje nog maar een zet of 8 verder waren.

Thomas startte vrij normaal met een Engelse opstelling tegen een Stonewall.

Bij Romain, op het derde bord, kwam vrij snel gemakkelijk spel voor ons. Niets dat een groot voordeel was of zo, maar toch in de goede richting om misschien de eerste te zijn die een vol punt zou halen.

En nu nog een uur later.

Met lede ogen moesten we de metamorfose van Thomas zijn stelling gadeslaan, die veel had van het verval van een jong meisje naar een goedkope afgeleefde cocaïnehoer. Ik gaf geen cent meer om zijn stelling!
 
Bij Steff was nog alles mogelijk. Het ging daar nog wel vrij wild aan toe, met – had ik de indruk toch – eerder een voordeel voor Steff.  Hij speelde een Tromp, maar met een twist. Het werd een ingewikkelde partij waar zwart (Steff speelde met wit) leek ge-h-lijnd te gaan worden, of het centrum kon opblazen. Zwart kwam echter in gigantische tijdnood. 17 zetten in minder dan 2 minuten. Steff had nog meer dan 20 minuten.

Romain had ondertussen iets teveel met zijn stukken gespeeld in plaats van de pionnen mee in het gevecht te betrekken, waardoor hij geen echt goed antwoord had op het tegenspel van zijn tegenstander en stilaan ernstig moest denken aan de partij gelijk te houden.

Ikzelf stond daar schoon: een stelling die in alle varianten compleet op een remise leek te stranden, behalve één variant die uiteraard alles behalve zonder risico was. Met de stand op de andere borden had ik evenwel niet veel keuze. Ik overlegde kort met mijn kapitein die me - kort samengevat - vroeg de partij vooral niet te verliezen, eventueel remise te maken, maar eventueel ook te winnen indien het nodig zou zijn. Euh ... ja ...mmmh ... ok. Ik zag geen ander idee dat mijn aanstond en dus manoeuvreerde ik de stelling naar een dynamisch pionneneindspel. Nog steeds gelijk waarschijnlijk, daar niet van, maar goed genoeg om hem kansen te geven door te draaien. Dat heeft hij flink gedaan se, de grote lieverd. Nadat mijn tegenstander zichzelf vakkundig had verhangen op het motief van de verste vrijpion (ik serveer altijd graag de klassieke sauzen) kon ik mijn ploeggenoten geruststellen met een vol punt.

Het zag er plots wel weer goed uit! Steff leek werkelijk op een winst af te stevenen en Romain kon moeiteloos de stelling laten verglijden naar een dode mus. Behalve dat, ja, Steff een eeuwige schaak overzag en ...tralalaaa, tralaalliie, remise hier en een beetje later remise daar. Twee-twee dan maar.

We zullen het samenvatten als zijnde een bewuste 2-2 om de spanning erin te houden hé!
Met een beetje goede wil geloof je het zelf nog. Mij is het toch gelukt. Dag fans allemaal!

Arnaud

Reacties (6)

Sloot - 03 februari 13.18u.

Inderdaad! Zo zijn er al spelers geweest die een gewonnen stelling remise gegeven hebben om de ploegoverwinning te verzekeren.

arnaud - 03 februari 10.37u.

Deze resultaten zijn uiteraard beïnvloed door het teambelang: elke vergelijking met prutsers of matig in vorm zijnde spelers, is louter gebaseerd op toevallige gelijkenis en de verbeelding van de lezer.

Sloot. - 01 februari 10.45u.

De prestaties totnogtoe.

AGLAVE ARNAUD (2115) ( 5.5 / 8)
HELSEN STEFF (2101) ( 4.5 / 7)
SLOOTMAEKERS ROMAIN (2018) ( 6.5 / 8)
MASSOELS THOMAS (1998) ( 4.0 / 6)
FOULON STEVEN (1921) ( 1 / 1)
CUYT SVEN (1694) ( 2.0 / 5)

Thomas - 31 januari 10.46u.

Ik was zo aan het mediteren op de leegte, dat er een gat in mijn stelling ontstond. Maar toch: 'k zen zen!

steven F. - 28 januari 16.28u.

De hapjes en de flessen cava tellen ook mee :-)

hoe spannender de competitie wordt hoe meer Ida zich verplicht voelt om ploeg 2 te belonen wanneer we promoveren ;-)

Bart P - 28 januari 13.28u.

oog ... naald ...

tijdens het clubfeestje telt alleen het eindresultaat

go team!

Reageren